Archiwalny już skrót z towarzyskiego meczu z AS Romą, który odbył się 4 sierpnia 2007.

Bramki strzelili:

Guily dla Romy w 13stej minucie,

McCartney dla West Ham w 63ciej minucie, oraz

Ashton również dla West Ham w 66tej minucie.

The Hammers zwyciężyli 2:1 nad sławną Romą !

West Ham United: Green, Spector (Gabbidon 85), Ferdinand, Upson, McCartney, Dyer, Noble, Mullins, Etherington, Bellamy, Zamora.
Niewykorzystane zmiany: Walker, Bowyer, Boa Morte, Ashton.
Gole: Noble (70 pen).
Birmingham City: Doyle, Parnaby, Jaidi, Ridgewell, Kelly, Larsson, Muamba (Sadler 80), Nafti (Jerome 75), Kapo, O’Connor, Forssell (MCSheffrey 65).
Niewykorzystane zmiany: Vine, Taylor.
Sędziował: Mark Halsey.

Robert Frederick Chelsea “Bobby” Moore (ur. 12 kwietnia 1941 w Barking, zm. 24 lutego 1993 w Londynie), angielski piłkarz, środkowy obrońca. Mistrz świata z roku 1966.
Moore uchodzi za najlepszego stopera w historii angielskiej piłki. Zawodnikiem West Ham United został w 1956, w pierwszym składzie debiutował dwa lata później. Szybko stał się podstawowym zawodnikiem popularnych Młotów, przez ponad 10 lat był kapitanem drużyny. Z WHU w 1964 zdobył Puchar Anglii, a rok później sięgnął po Puchar Zdobywców Pucharów. Do 1974 w barwach West Ham rozegrał 544 ligowe spotkanie i strzelił 24 bramki.
W tym samym roku odszedł do lokalnego rywala, grajacego w niższej lidze Fulham F.C.. W 1975 dotarł z tym klubem do finału Pucharu Anglii, gdzie jednak jego nowy zespół przegrał z West Ham. W Fulham grał do 1977 (124 mecze). Karierę kończył w klubach amerykańskich: San Antonio Thunder i Seattle Sounders (1978).
W reprezentacji Anglii debiutował 20 maja 1962 w meczu z Peru. Następne spotkania rozegrał już w finałach MŚ 62 - wystąpił we wszystkich meczach Anglików. Rok później po raz pierwszy został kapitanem drużyny narodowej, łącznie honorową funkcję pełnił aż 90-krotnie. Poprowadził Anglię do jedynego tytułu w historii i 30 lipca 1966 odebrał z rąk Elżbiety II Złotą Nike.
W 1968 mógł świętować zdobycie brązowego medalu mistrzostw Europy. W 1970 wystąpił w swoich trzecich finałach MŚ i ponownie był kapitanem zespołu. Anglia jednak nie obroniła tytułu, a sam Moore tuż przed turniejem, podczas zgrupowania kadry w Kolumbii, został oskarżony o kradzież biżuterii. Areszt opuścił jednak już po kilku dniach i mógł dołączyć do drużyny. Prawdopodobnie była to prowokacja mająca utrudnić Anglikom przygotowania do turnieju finałowego w Meksyku.
Mimo niepowodzenia w MŚ 70 Moore nadal miał pewne miejsce w kadrze. Reprezentacyjną karierę zakończył jesienią 1973, gdy Anglia przegrała rywalizację o awans do MŚ 74 z Polską. Moore znacząco przyczynił się do porażki Anglików w Chorzowie (0:2). Miał udział przy pierwszej bramce (w niektórych opracowaniach uznawany jest za strzelca gola samobójczego), drugą Włodzimierz Lubański strzelił po samotnym rajdzie - wcześniej odebrał piłkę właśnie Moore’owi. Łącznie w reprezentacji rozegrał 108 spotkań i strzelił dwie bramki.
Zmarł na raka jelita grubego.

Artykuł pochodzi z Wikipedii.

Świetny film dokumentalny o Londynie z znanym z filmu “Football Factory” Dannym Dyerem w roli głównej.

Część I:

Część II:

Część III:

Film z kamery policyjnej, opatrzony policyjnym komentarzem

I’m forever blowing bubbles,

pretty bubbles in the air,

they fly so high, nearly reach the sky,

then like my dreams, they fade and die.

Fortune alweys hiding,

i’ve looked everywhere,

i’m forever blowing bubbles,

pretty bubbles in the air.

West Ham: Green, Spector, Ferdinand, Upson, McCartney (Ashton 63), Ljungberg, Bowyer (Mullins 46), Noble, Boa Morte (Etherington 46), Zamora, Bellamy.

Niewykorzystane zmiany: Wright, Gabbidon.

Man City: Schmeichel, Richards, Corluka (Onuoha 62), Dunne, Garrido, Elano (Geovanni 80), Hamann, Johnson, Petrov, Ireland, Bianchi (Bojinov 61).

Niewykorzystane zmiany: Hart, Gelson.

Kartki: Garrido, Ireland, Elano, Geovanni.

Bramki: Bianchi 18, Geovanni 87.

Widzów: 34,921

Sędziował: Peter Walton (Northamptonshire).