West Ham vs Wigan
Wynik: 1:1
Stadion: Upton Park
Bramki: Scharner (78′) - Bowyer (81′)
Widzów: 35 000

Ciekawa kompilacja goli zdobytych przez Zamore z jeszcze ciekawszym podkładem muzycznym

Kibice Młotów po wyjazdowym meczu z Chelsea na wyjeździe śpiewają “Your support is fuckin’ shit”. Wydaje mi się że na sąsiednim peronie stał Lampard

Doping z meczu z Birmingham City na wyjeździe. Krótko po bramce z karnego Marka Noble’a w 70 minucie, kibice West Ham śpiewą “To the Cockney Boys one nil!”. Zwróćcie uwagę na puste miejsca na stadionie w Birmingham

Archiwalny już skrót z towarzyskiego meczu z AS Romą, który odbył się 4 sierpnia 2007.

Bramki strzelili:

Guily dla Romy w 13stej minucie,

McCartney dla West Ham w 63ciej minucie, oraz

Ashton również dla West Ham w 66tej minucie.

The Hammers zwyciężyli 2:1 nad sławną Romą !

West Ham United: Green, Spector (Gabbidon 85), Ferdinand, Upson, McCartney, Dyer, Noble, Mullins, Etherington, Bellamy, Zamora.
Niewykorzystane zmiany: Walker, Bowyer, Boa Morte, Ashton.
Gole: Noble (70 pen).
Birmingham City: Doyle, Parnaby, Jaidi, Ridgewell, Kelly, Larsson, Muamba (Sadler 80), Nafti (Jerome 75), Kapo, O’Connor, Forssell (MCSheffrey 65).
Niewykorzystane zmiany: Vine, Taylor.
Sędziował: Mark Halsey.

Robert Frederick Chelsea “Bobby” Moore (ur. 12 kwietnia 1941 w Barking, zm. 24 lutego 1993 w Londynie), angielski piłkarz, środkowy obrońca. Mistrz świata z roku 1966.
Moore uchodzi za najlepszego stopera w historii angielskiej piłki. Zawodnikiem West Ham United został w 1956, w pierwszym składzie debiutował dwa lata później. Szybko stał się podstawowym zawodnikiem popularnych Młotów, przez ponad 10 lat był kapitanem drużyny. Z WHU w 1964 zdobył Puchar Anglii, a rok później sięgnął po Puchar Zdobywców Pucharów. Do 1974 w barwach West Ham rozegrał 544 ligowe spotkanie i strzelił 24 bramki.
W tym samym roku odszedł do lokalnego rywala, grajacego w niższej lidze Fulham F.C.. W 1975 dotarł z tym klubem do finału Pucharu Anglii, gdzie jednak jego nowy zespół przegrał z West Ham. W Fulham grał do 1977 (124 mecze). Karierę kończył w klubach amerykańskich: San Antonio Thunder i Seattle Sounders (1978).
W reprezentacji Anglii debiutował 20 maja 1962 w meczu z Peru. Następne spotkania rozegrał już w finałach MŚ 62 - wystąpił we wszystkich meczach Anglików. Rok później po raz pierwszy został kapitanem drużyny narodowej, łącznie honorową funkcję pełnił aż 90-krotnie. Poprowadził Anglię do jedynego tytułu w historii i 30 lipca 1966 odebrał z rąk Elżbiety II Złotą Nike.
W 1968 mógł świętować zdobycie brązowego medalu mistrzostw Europy. W 1970 wystąpił w swoich trzecich finałach MŚ i ponownie był kapitanem zespołu. Anglia jednak nie obroniła tytułu, a sam Moore tuż przed turniejem, podczas zgrupowania kadry w Kolumbii, został oskarżony o kradzież biżuterii. Areszt opuścił jednak już po kilku dniach i mógł dołączyć do drużyny. Prawdopodobnie była to prowokacja mająca utrudnić Anglikom przygotowania do turnieju finałowego w Meksyku.
Mimo niepowodzenia w MŚ 70 Moore nadal miał pewne miejsce w kadrze. Reprezentacyjną karierę zakończył jesienią 1973, gdy Anglia przegrała rywalizację o awans do MŚ 74 z Polską. Moore znacząco przyczynił się do porażki Anglików w Chorzowie (0:2). Miał udział przy pierwszej bramce (w niektórych opracowaniach uznawany jest za strzelca gola samobójczego), drugą Włodzimierz Lubański strzelił po samotnym rajdzie - wcześniej odebrał piłkę właśnie Moore’owi. Łącznie w reprezentacji rozegrał 108 spotkań i strzelił dwie bramki.
Zmarł na raka jelita grubego.

Artykuł pochodzi z Wikipedii.

Świetny film dokumentalny o Londynie z znanym z filmu “Football Factory” Dannym Dyerem w roli głównej.

Część I:

Część II:

Część III:

Film z kamery policyjnej, opatrzony policyjnym komentarzem